Urodził się 12 sierpnia 1896 r. we wsi Michałówka na Podolu. Syn Jana, ziemianina, i Józefy z Pawłowskich. Brat Józefa (zob.) i Stanisława (zob.).
Ukończył szkołę średnią w Kijowie. Od 1913 należał do „Filarecji”.
Podczas I wojny światowej od 1915 r. w Legionach Polskich. W stopniu szer. służył w I baonie 4 pp LP. Na początku sierpnia 1915 r. chory, przebywał w szpitalu twierdzy nr 9 w Krakowie. Potem w komp. uzupełniającej nr 3.
Po kryzysie przysięgowym z lipca 1917 r. internowany przez Niemców w Szczypiornie. Zwolniony, wyjechał do Kijowa i tam w 1918 r. służył w Polskiej Organizacji Wojskowej ps. „Ludomir”. Posiadał stopień pchor.
Od 1919 r. służył w Wojsku Polskim. Po wojnie z Rosją bolszewicką lat 1919–1920 przeniesiony do rezerwy. Z dniem 29 listopada 1930 r. mianowany ppor. rez. piech.
Ukończył Wydz. Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (1923). Odbył aplikację sądową w Wilnie, po czym był sędzią pokoju w Oszmianie, Lidzie, Wilnie i Grodnie. Od 1929 do 1939 r. pracował jako adwokat w Wilnie. Doktoryzował się na tamtejszym Uniwersytecie Stefana Batorego.
Był też radnym miasta.
Od 1945 r. adwokat w Łodzi, a następnie we Wrocławiu (członek i kierownik Zespołu Adwokackiego nr 3). Był też członkiem komisji wizytacyjnej Rady Adwokackiej we Wrocławiu i członkiem Wojewódzkiej Komisji Dyscyplinarnej.
Zmarł 4 lipca 1963 r. we Wrocławiu.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Walecznych.
Żonaty (od 23 VI 1919) z Wiktorią Kamionką, miał z nią dziecko.
A. Holiczenko, Żolnierze tajnego frontu. Lista imienna KN3 POW–Wschód, 1914–1921, Olsztyn 2012; S. Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Warszawa 1938; Lista strat Legionu Polskiego. Od lipca do października 1915, Piotrków 1915; „Monitor Polski” 1932, nr 293; „Palestra” nr 7–9/1963; Rocznik oficerski rezerw 1930.