Bojownikom niepodległości

Eugeniusz Owoc

(1900–po 1935)

Urodził się 27 stycznia 1900 r. we Lwowie. Syn Wojciecha i Heleny.

Uczył się w II Szkole Realnej we Lwowie.

Podczas I wojny światowej w grudniu 1917 r. wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego. Służył w kadrze w Bolechowie. Po przejściu II Brygady przez front pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) internowany przez Austriaków w Szeklencze.

Zwolniony, został wcielony do armii austro–węgierskiej. Służył w 13 pp.

W niepodległej Polsce po 11 listopada 1918 r. służył w Wojsku Polskim. Po wojnie z Rosją bolszewicką lat 1919–1920 w rezerwie. Z dniem 1 lipca 1925 r. mianowany ppor. rez. piech., 1 stycznia 1935 r. awansował na por. rez. piech. Mieszkał w Warszawie. Pracował jako nauczyciel.

Zmarł po 1935 r.

Odznaczony Medalem Niepodległości.

Źródła

Dwunaste Sprawozdanie Dyrekcyi c.k. II. Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1915–16, Lwów 1916; Dziewiąte Sprawozdanie Dyrekcyi c.k. II. Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1912, Lwów 1912; Jedenaste Sprawozdanie Dyrekcyi c.k. II. Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1913–1914, Lwów 1914; „Monitor Polski” 1933, nr 24; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka, K. Stepan, Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939, Kraków 2003.