Urodził się 30 czerwca 1894 r. w Białogonie (obecnie część Kielc). Syn Piotra i Katarzyny z Markiewiczów.
Podczas I wojny światowej od 25 sierpnia 1914 r. w Legionach Polskich. Służył w I Brygadzie.
W niepodległej Polsce po 11 listopada 1918 r. służył w Wojsku Polskim. Walczył w wojnie z Rosją bolszewicką lat 1919–1920. Po wojnie przeniesiony do rezerwy. Od roku 1923 służył w Policji Państwowej; początkowo na terenie województwa wołyńskiego – w roku 1934 na posterunku w Dubnie. 16 października 1936 r. przeniesiony na teren województwa warszawskiego, w roku 1939 na posterunku w Tłuszczu w pow. Wołomin. Uzyskał stopień st. posterunkowego.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. ewakuowany w kierunku wschodnim; po agresji Związku Sowieckiego z 17 września dostał się do niewoli sowieckiej. Przetrzymywany w obozie w Ostaszkowie. Wywieziony na podstawie listy nr 037/2 z 20 kwietnia 1940 r., zamordowany w Twerze.
Jego pamięci poświęcono tablicę w katedrze polowej WP w Warszawie.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości, pośmiertnie awansował na aspiranta (2007).
Miednoje. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego t. 2, Warszawa 2006; „Monitor Polski” 1932, nr 293.