Urodził się 2 marca 1885 r. we Włocławku. Syn Stanisława i Konstancji z Kowalkowskich.
W latach 1904–1906 pracował jako robotnik we włocławskiej fabryce fajansu. Działacz PPS i jej OB ps. „Bolesław”. Uczestniczył w „krwawej środzie” (15 sierpnia 1906), podczas której atakowano przedstawicieli władz rosyjskich. W 1907 r. został aresztowany. Skazany na karę śmierci, zamienioną na 15 lat więzienia. Karę odbywał w więzieniach w Wołogdzie, Wiatce i Tobolsku. Dwukrotnie bezskutecznie usiłował zbiec. Zwolniony po rewolucji lutowej w Rosji (1917), powrócił do kraju.
W niepodległej Polsce (po 11 listopada 1918) mieszkał w rodzinnym mieście. Działacz komunistyczny, sekretarz rad robotniczych, prezes Kasy Chorych, kierownik spółdzielni robotniczej „Przyszłość w Pracy”. Po upadku spółdzielni w 1933 r. pozostawał bezrobotny. Utrzymywał się z połowu ryb. Jako komunista był wielokrotnie aresztowany przez policję.
Podczas II wojny światowej brał udział w komunistycznym ruchu oporu. W 1942 r. został przewodniczącym Komitetu Miejskiego PPR, założył pierwszą komórkę partyjną we Włocławku. Aresztowany przez Niemców 28 maja 1943 r. we Włocławku, był więziony w Inowrocławiu. Wywieziony do obozu koncentracyjnego w Mauthausen–Gusen.
Tam w 1943 r. został zamordowany.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości.
„Monitor Polski” 1938, nr 177.