Urodził się 14 lutego 1897 r. w Stanisławowie.
Po 1918 r. w WP. Zweryfikowany jako por. piech. z 1 czerwca 1919 r., w 1923 r. służył w 60 pp. Następnie (1924) w 1 pczołgów oraz w Szkole Czołgów i Samochodów (1928). Awansowany 1 stycznia 1930 r. na kpt. piech., w latach 1931-1933 studiował w Wyższej Szkole Wojennej. Był oficerem sztabu 22 DP (1935). Awansowany 19 marca 1937 r. na mjr. dypl. piech., wiosną 1939 r. zajmował stanowisko kierownika referatu instrukcji wydz. mobilizacyjnego Oddz. I Sztabu Głównego.
Podczas II wojny światowej w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. W 1940 r. sprawował funkcję szefa sztabu 1 półbrygady Samodz. Brygady Podhalańskiej. Brał udział w kampanii norweskiej w 1940 r. Następnie w Wlk. Brytanii. Od listopada 1944 do6 lipca 1946 r. w stopniu ppłk. dypl. piech. był wykładowcą taktyki ogólnej w Wyższej Szkole Wojennej w Szkocji. Po demobilizacji powrócił do Polski.
Zmarł po 1971 r.
Odznaczony orderem Virtuti Militari 5 kl., Medalem Niepodległości i srebrnym Krzyżem Zasługi.
W. Chocianowicz, W 50 lecie powstania Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, Londyn 1969; „Monitor Polski” nr 12/1932; Rocznik oficerski 1923, 1924, 1928, 1932; R. Rybka, K. Stepan, Rocznik oficerski 1939, Kraków 2006.