Bojownikom niepodległości

Jan Ostrowski

(1898–po 1931)

Urodził się 11 czerwca 1898 r. w Bieżanowie (obecnie część Krakowa).

Uczył się w Seminarium Nauczycielskim w Krakowie. Należał do skautingu.

Po wybuchu I wojny światowej od sierpnia 1914 r. służył w Legionach Polskich. Początkowo w werbunkowej, od 28 lipca 1915 r. w 8 komp. 6. pp  III Brygady LP. Ranny pod Maniewiczami (1915) na Wołyni. Leczył się w szpitalu w Lublinie i w Domu Rekonwalescentów LP w Kamieńsku. Wykazany kolejno w Stacji Zbornej LP w Wiedniu, 1 Pułku Ułanów LP i 2. Pułku Ułanów LP w kompanii karabinów maszynowych por. Jana Pryzińskiego. Po kryzysie przysięgowym z lipca 1917 r. podjął służbę w Polskim Korpusie Posiłkowym, w 1. komp. 2. pp. Ranny pod Sadogórą przy próbie przejścia przez front pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) i internowany w Szeklence i Żurawicy.

W niepodległej Polsce od 6 listopada 1918 r. służył w 2 Pułku Ułanów, następnie w 3. pszwol. W roku 1926 w 62 Eskadrze 1. pułku lotniczego na Mokotowie w Warszawie, w stopniu sierż, W roku 1931 w eskadrze szkolnej 6 pułku lotniczego.

Odznaczony Krzyżem Niepodległości.

Źródła

Historia 6 Pułku Piechoty Legionów Józefa Piłsudskiego t. I: Tradycja, Warszawa 1939; „Monitor Polski” 1931, nr 156.