Urodził się 9 stycznia 1897 r. w Chodlu na Lubelszczyźnie. Syn Syn Stanisława, urzędnika, i Zofii ze Stokowskich.
Ukończył szkołę ludową w Chodlu i prywatne gimnazjum w Lublinie (1914). W tym czasie Należał do Związku Młodzieży Polskiej „Zet”.
Podczas I wojny światowej powołany do armii rosyjskiej, ukończył szkołę oficerską. W lipcu 1917 r. został ciężko ranny i przez długi okres czasu leczył się w szpitalu. Po przewrocie bolszewickim powrócił do kraju.
Wstąpił wówczas do Polskiej Organizacji Wojskowej ps. „Jur”. Brał udział w rozbrajaniu oddziałów austro–węgierskich w Lublinie.
Od 1918 r. w WP. Potem w rezerwie. Z dniem 1 lipca 1925 r. mianowany ppor. rez. kaw., 19 marca 1939 r. awansował na por. rez. kaw.
Studiował prawo na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, pod koniec 1919 r. przeniósł się na Wydz. Ekonomiczno–Polityczny Uniwersytetu Poznańskiego, uzyskując w 1921 r. magisterium. Podczas studiów był wiceprezesem Związku Młodzieży Niepodległościowej.
Początkowo pracował jako redaktor w „Przeglądzie Porannym”, lecz wkrótce przeniósł się do Warszawy i tam przez rok studiował w Instytucie Pedagogicznym.
W latach 1924–1925 kierował Seminarium Nauczycielskim w Mławie, a potem do 1927 r. w Wymyślinie. W 1927 r. na zlecenie Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oswiecenia Publicznego wyjechał do Brazylii, gdzie przez półtora roku był naczelnym instruktorem oświatowym nadzorującym szkoły dla tamtejszej Polonii. Po powrocie w 1928 r. objął stanowisko dyrektora gimnazjum w Równem, po czym pracował (w latach 1931–1933) jako wizytator szkół w wileńskim kuratorium oświaty. Następnie został dyrektorem II Państwowego Gimnazjum Męskiego im. Stanisława Sobańskiego w Rzeszowie. Uczył w nim języka polskiego, historii, geografii i filozofii. Na początku 1939 r. wyjechał jako stypendysta Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego do Kanady. W związku z sytuacją polityczną w lipcu powrócił do kraju.
Literat, autor książek dla młodzieży i powieści. Stworzył wiele słuchowisk radiowych. Był też redaktorem naczelnym czasopisma „Ster”.
Podczas II wojny światowej w październiku 1939 r. aresztowany przez Niemców, dzięki staraniom rodziny po trzech tygodniach został zwolniony. Przeniósł się wówczas do Nowego Sącza i w listopadzie wyruszył do Francji, by wstąpić do WP. W okolicach Muszyny został wydany Niemcom przez przewodnika. Przetrzymywany w więzieniach w Nowym Sączu i Nowym Wiśniczu, 20 czerwca 1940 r. przewieziono go do obozu koncentracyjnego w Auschwitz (nr więźnia 915). W 1942 r. przeniesiony do obozu koncentracyjnego w Mauthausen–Gusen (nr więźnia 1665).
Zmarł 24 lub 27 listopada 1942 r. na dyzenterię.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości.
Żonaty (od VI 1921) z Ewą Szelburg (zob.), z którą się rozszedł, a od 7 VII 1933 z Ewą Mrozowską.
Z. Becker, Jerzy Ostrowski 1897–1942 – wychowawca pierwszego pokolenia inteligencji chłopskiej na Mazowszu (we wspomnieniach współczesnych), „Notatki Płockie” t. 27/1982; S. Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Warszawa 1938; „Monitor Polski” 1933, nr 171; Rocznik oficerski rezerw 1934; R. Rybka, K. Stepan, Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935–1939, Kraków 2003.