Urodził się 19 marca 1893 r. w Padniewie pow. Mogilno. Syn Mariana i Józefy z Lewandowskich.
Uczył się w szkole ludowej w Młynach. Był przywódcą strajku szkolnego, przeciwstawiał się zakazowi mówienia po polsku. W związku z tym był ukarany aresztem. Należał do Polskiego Towarzystwa Młodzieży.
14 października 1913 r. powołany do służby w armii niemieckiej, w jej składzie uczestniczył w walkach podczas I wojny światowej. Ciężko ranny (stracił prawą rękę), w grudniu 1915 r. został zeń zwolniony.
W latach 1917–1918 brał udział w działalności konspiracyjnej.
Uczestniczył w powstaniu wielkopolskim. W grudniu 1918 i styczniu 1919 r. dowodzony przez niego oddział walczył w rejonie Inowrocławia. Od kwietnia w 59 pp. Mianowany ppor. piech., dowodził komp. oraz sprawował funkcję zastępcy dowódcy baonu. Brał udział w walkach z bolszewikami. 20 kwietnia 1920 r. awansował na por. piech.
20 sierpnia 1920 r. por. Owczarski otrzymał zadanie sforsowania wraz z kompanią rz. Bug w rej. m. Brok w nadzwyczaj ciężkich warunkach, gdy nieprzyjaciel zaciekle bronił linii rzeki ochraniającej tyły odstępujących spod Ostrołęki oddziałów sowieckich. Wykonanie tego zadania zawdzięcza się tylko zdolnościom i energii por. Owczarskiego, który z narażeniem życia pierwszy przebył rzekę. Umożliwiło to przełamanie obrony i zdobycie Ostrowi Maz.
22 sierpnia pod Owczarami śmiałym atakiem opanował most na rz. Narwi, dzięki czemu przyczynił się do zdobycia twierdzy Łomża.
Ranny nad Berezyną.
Po wojnie kontynuował służbę w 59 pp. W 1922 r. ukończył szkołę handlową. Zweryfikowany jako por. piech. z 1 czerwca 1919 r., 1 lipca 1923 r. awansował na kpt. piech. Przeniesiony do 43 pp, z dniem 1 stycznia 1932 r. awansował na mjr. piech., a 19 marca 1939 r. na ppłk. piech. Był wówczas kwatermistrzem pułku.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. w Ośrodku Zapasowym 13 DP. Po 17 września dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku.
Wywieziony na podstawie listy nr 015/2 z 5 kwietnia 1940 r., wkrótce potem został zamordowany w lesie katyńskim.
Odznaczony orderem Virtuti Militari 5 kl., Krzyżem Niepodległości i srebrnym Krzyżem Zasługi, pośmiertnie (2007) awansował na płk.
Jego pamięci poświęcono tablicę w katedrze polowej WP w Warszawie.
K. Banaszek, W.K. Roman, Z. Sawicki, Kawalerowie orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, Warszawa 2000; Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, Warszawa 2000; „Monitor Polski” 1932, nr 167; Rocznik oficerski 1923, 1924, 1928, 1932; R. Rybka, K. Stepan, Rocznik oficerski 1939, Kraków 2006.