Urodził się 28 marca 1890 r. w Tomaszowie Mazowieckim. Syn Aleksandra, przemysłowca, i Eleonory z Landsbergów.
Kształcił się w gimnazjum realnym w Piotrkowie. Uczestnik strajku szkolnego (1905), w następstwie którego został relegowany ze szkoły. Naukę kontynuował w Odessie, gdzie uzyskał maturę. W 1908 r. podjął studia medyczne na uniwersytecie w Berlinie, skąd przeniósł się do Fryburga w Szwajcarii i tam w 1913 r. uzyskał dyplom lekarski. W latach 1912-1914 pracował jako wolontariusz w klinice chorób wewnętrznych we Fryburgu i w Greifswaldzie. W 1914 r. nostryfikował dyplom na Uniwersytecie Kijowskim.
W czasie I wojny światowej w armii rosyjskiej. Służył jako lekarz polowy.
W niepodległej Polsce mieszkał w Warszawie. Pracował jako st. asystent w 2 klinice chorób wewnętrznych Uniwersytetu Warszawskiego (1918-1926), był też lekarzem-wolontariuszem szpitala na Czystem w Warszawie i w Państwowym Zakładzie Higieny (1926-1934). W latach 1934-1939 łączył funkcję ordynatora i kierownika oddziału wewnętrznego w szpitalu na Czystem.
Członek Warszawskiego Tow. Lekarskiego i Tow. Medycyny Społecznej, autor prac specjalistycznych z dziedziny medycyny doświadczalnej i klinicznej oraz z zakresu chemii lekarskiej.
Podczas II wojny światowej po kampanii 1939 r. zbiegł do Lwowa. Tam był ordynatorem w sowieckim szpitalu polowym. Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej i zajęciu Lwowa przez Niemców od lipca 1941 do kwietnia 1942 r. zajmował stanowisko ordynatora w tamtejszym szpitalu żydowskim. W maju 1942 r. przedostał się nielegalnie do getta w Warszawie, gdzie przebywała jego rodzina. Tam dobrowolnie pełnił obowiązki konsultanta internistycznego. Uczestniczył w tajnych szkoleniach dla lekarzy i studentów medycyny. Jesienią tego roku zbiegł z córkami z getta. Ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem. Pracował jako pielęgniarz i lekarz. Brał udział w działalności konspiracyjnej.
Po wojnie zamieszkał w Łodzi. W czerwcu 1945 r. został ordynatorem w Szpitalu OO. Bonifratrów. Ze względu na stan zdrowia wkrótce zrezygnował z tej pracy. Po odbyciu kuracji w listopadzie 1946 r. objął funkcję ordynatora w szpitalu na Radogoszczu.
Jednocześnie od 1948 r. prowadził wykłady i ćwiczenia z dziedziny chorób wewnętrznych dla studentów Wydz. Stomatologicznego Akademii Medycznej w Łodzi. W styczniu 1949 r. uzyskał habilitację na Wydz. Lekarskim Uniwersytetu Łódzkiego, po czym został docentem. 1 października 1950 r. objął stanowisko kierownika kliniki chorób zakaźnych Akademii Medycznej, zaś 11 kwietnia 1951 r. został prof. nadzwyczajnym Wydz. Lekarskiego Akademii Medzycznej w Łodzi.
Sprawował funkcję sekretarza Zarządu Głównego Polskiego Tow. Endokrynologicznego.
Zmarł 25 czerwca 1951 r. w Łodzi.
Odznaczony Medalem Niepodległości.
Żonaty z Marią Sachs, miał córki Annę (1921-1984) zamężną Haar, i Elżbietę Janinę (ur. 8 III 1925).
S. Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Warszawa 1938; „Monitor Polski” nr 27/1934; K.T. Witczak, Słownik biograficzny Żydów tomaszowskich, Łódź-Tomaszów Mazowiecki 2010.