Urodził się 28 października 1893 r. w Lipniku. Syn Jana i Jadwigi z Habdazów.
Uczeń szkoły górniczej.
Podczas I wojny światowej 4 sierpnia 1914 r. z drużyną strzelecką z Żywca wstąpił do oddziału strzeleckiego Józefa Piłsudskiego, od 16 sierpnia w Legionach Polskich. Służył w V baonie 1 pp I Brygady LP, następnie w 3 komp. II baonu 5 pp I Brygady LP. Wyróżnił się podczas odwrotu spod Kościuchnówki, wynosząc ciężko rannego dowódcę pułku ppłk. Leona Berbeckiego (6/7 lipca 1916). Po wycofaniu Legionów z frontu zachorował; leczył się w Kamieńsku i Przemyślu. Uzyskał stopień sierż. Po kryzysie przysięgowym z lipca 1917 r. od września podjął służbę w Polskim Korpusie Posiłkowym, w 1 komp. uzupełniającej Dowództwa Uzupełnień korpusu. Po przejściu II Brygady przez front pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) internowany przez Austriaków w Talaborfalva. Zwolniony, został wcielony do armii austro–węgierskiej.
W niepodległej Polsce (po 11 listopada 1918) pracował jako technik górniczy w Pszczynie i urzędnik w Elektrowni Miejskiej w Warszawie.
Zmarł po 1932 r.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.
M. Cisek, M. Miodoński, W. Motyka, Wiara i wierność. Wkład Żywiecczyzny w czyn niepodległościowy 1914–1918, Milówka 2018; „Monitor Polski” nr 217/1932.