Urodził się 29 października 1892 r. we Lwowie. Syn Michała i Marii z Scholtzów.
Ukończył V gimnazjum (1912), po czym podjął studia na Wydz. Lekarskim Uniwersytetu Lwowskim.
Od 1908 r. należał do Organizacji Młodzieży Narodowej, zaś od 1 sierpnia 1912 r. do Związku Strzeleckiego i ZWC. Ukończył kurs podoficerski.
Podczas I wojny od 3 sierpnia 1914 r. w oddziałach strzeleckich i Legionach Polskich ps. „Korczak”. Służył w I Brygadzie, a potem w Departamencie Wojskowym NKN.
W 1917 r. wcielony do armii austro–węgierskiej. Otrzymał stopień chor.
Od 31 października 1918 r. brał udział w obronie Lwowa przeciwko Ukraińcom. Należał do pierwszej załogi Szkoły Sienkiewicza, a potem II odcinka. Był lekarzem załogi i odcinka, a potem 1 pstrz lwowskich (później: 38 pp).
Rzuca pracę i staje w szeregach I–szej Załogi Obrony Lwowa. 31.10.1918 organizuje pierwszy punkt opatrunkowy. Pełni służbę niestrudzenie narażając na szwank swoje nadwątlone zdrowie. Pierwszą pomoc niósł rannym pod gradem kul ze swym patrolem sanitarnym umieszczonym w ogrodzie seminaryjnym. Podczas ataku na Cytadelę niezawodnie działał patrol sanitarny pod jego komendą, który opatruje rannych docierając do pierwszej linii, ostrzelany przez Ukraińców, mimo międzynarodowych znaków i poprzedniego dnia zawartej umowy. Ta odwaga, to nieliczenie się z samym położeniem, złożenie swojego „ja” na ołtarzu sprawy, pełnienie obowiązków lekarskich, pełne poświęcenia i narażanie swojego życia – zasługuje na odznaczenie żołnierskie.
W 1919 r. uzyskał doktorat medycyny na Uniwersytecie Lwowskim. Później sprawował funkcję lekarza szpitala wojskowego w Stryju, a potem naczelnym lekarzem pułku w Dywizji Litewsko–Białoruskiej. Latem 1920 r. został naczelnym lekarzem 240 pp Armii Ochotniczej. 30 kwietnia 1922 r. przeniesiony do rezerwy. Zweryfikowany jako kpt. rez. lek. z 1 czerwca 1919 r.
Do 1925 r. pracował jako starszy asystent kliniki dermatologicznej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1930 r. uzyskał habilitację z dermatologii i wenerologii. Był docentem kliniki dermatologii i wenerologii Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie oraz dyrektorem Szpitala Powszechnego w tym mieście. Od 1934 r. pierwszy wiceprezydent, zaś od 24 czerwca 1936 r. prezydent m. Lwowa.
Należał do Związku Legionistów Polskich, przewodniczący Związku Obrońców Lwowa, członek zarządu PCK, członek Ligi Morskiej i Kolonialnej, Związku Oficerów Rezerwy, Komitetu WF i PW, Komitetu Rozbudowy Towarzystwa Osiedli Robotniczych.
W 1930 r. wybrany na posła w okręgu wyborczym nr 50 (Lwów), należał do klubu BBWR. Ponownie wybrany w 1935 r. w okręgu wyborczym nr 71 (Lwów) oraz w 1938 r. w tym samym okręgu. Był wówczas członkiem OZN.
Podczas kampanii 1939 r. jako prezydent miasta organizował obronę Lwowa. Po jego zajęciu przez Armię Czerwoną 22 września został aresztowany przez NKWD. Przez cztery miesiące więziony na Zamarstynowie we Lwowie, a potem na Łubiance w Moskwie (14 miesięcy) i Butyrkach (cztery miesiące). W maju 1941 r. skazany na osiem lat pobytu w łagrze. Początkowo więziony w Krasnojarsku, zaś w czerwcu przewieziony do podobozu Czyta Stroj, gdzie pracował jako drwal oraz prowadził izbę chorych i ambulatorium. Zwolniony w listopadzie, wstąpił do Armii Polskiej w ZSSR. Wraz z nią przeszedł na Bliski Wschód. W składzie 2 Korpusu Polskiego uczestniczył w kampanii włoskiej 1944–1945.
Po wojnie z korpusem przybył do Wlk. Brytanii, gdzie został zdemobilizowany. Pracował jako ordynator oddziału dermatologicznego szpitala w Penley. W 1955 r. przeszedł na emeryturę.
Współorganizator piłsudczykowskiej Ligi Niepodległości Polski. 9 kwietnia 1972 r. objął funkcję Prezydenta RP, doprowadził do zakończenia rozłamu politycznego uchodźców. Funkcję tę sprawował do 8 kwietnia 1979 r.
Członek Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie, Związku Lekarzy Polskich i honorowy prezes Koła Lwowian.
Zmarł 22 listopada 1982 r. w Londynie. Pochowany na cmentarzu polskich lotników w Newark.
Żonaty z Kamilą Ostrowską.
Jego pamięci poświęcono tablicę w kościele pw. Św. Stanisława Kostki w Warszawie.Odznaczony Orderem Orła Białego, Virtuti Militari 5 kl., Polonia Restituta 1 i 4 kl., Krzyżem Niepodległości, pięciokrotnie Krzyżem Walecznych, złotym Krzyżem Zasługi z mieczami i złotym Krzyżem Zasługi.
Kierownictwo obozu niepodległościowego na obczyźnie 1945–1990, Londyn 1996; Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, Warszawa 1994; A. Lenkiewicz, Kawalerowie Polski Niepodległej cz. 2, bmdw; Lwów i Małopolska Wschodnia w Legionach Polskich 1914–1917, Lwów 1935; S. Łoza, Czy wiesz kto to jest?, Warszawa 1938; Mobilizacja uchodźstwa do walki politycznej 1945–1990, Londyn 1995; „Monitor Polski” nr 255/1933, Obrona Lwowa 1–22 listopada 1918 t. 3, Lwów 1939, Posłowie i senatorowie Rzeczypospolitej Polskiej 1919–1939. Słownik biograficzny t. IV (Warszawa 2009); Rocznik oficerski 1923, 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; B. Szwedo, Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945 t. II (1914–1921) cz. 3, Leszno–Tarnobrzeg 2006; B. Szwedo, w: Małopolski słownik biograficzny uczestników działań niepodległościowych 1939–1956 t. 7, Kraków 2001.