Urodził się 25 września 1896 r. w Trzebini. Syn Karola i Julii z Pstruchów.
Po wybuchu I wojny światowej 16 sierpnia 1914 r. wstąpił do Legionów Polskich. Służył w II Brygadzie. Podczas jej przejścia przez front pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) zapewne dostał się do niewoli austriackiej i został internowany.
W niepodległej Polsce (po 11 listopada 1918) od 7 lutego do 30 listopada 1919 r. służył w Żandarmerii Krajowej Polskiej, skąd automatycznie przeszedł do policji. W stopniu przodownika pełnił służbę w Węgierskiej Górce. Od 16 lutego 1933 r. sprawował funkcję komendanta posterunku w Rabie Wyżnej pow. Nowy Targ. Z dniem 1 marca 1936 r. otrzymał stopień st. przodownika.
Na tym stanowisku wziął udział w kampanii wrześniowej 1939 r. Ewakuowany w kierunku wschodnim, po 17 września dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Ostaszkowie.
Wywieziony na podstawie listy nr 033/2 z 16 kwietnia 1940 r., wkrótce potem został zamordowany w Twerze.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych i brązowym Krzyżem Zasługi, pośmiertnie (2007) awansował na aspiranta.
Jego pamięci poświęcono tablicę w katedrze polowej WP w Warszawie.
Miednoje. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego t. 2, Warszawa 2006; „Monitor Polski” nr 287/1931.