Bojownikom niepodległości

Stanisław Ozga

(1903–1940)

Urodził się 9 maja 1903 r. w Pławnie. Syn Piotra i Antoniny z Robertów.

Od roku 1920 służył w Wojsku Polskim. w szeregach 26 Pułku Piechoty brał udział w wojnie z bolszewicką Rosją. wojnie w rezerwie. Uczestnik III powstania śląskiego (2/3 maja do 5 lipca 1921). 1 września 1929 r. awansowany na stopień ppor. rez. piech. Był kierownikiem szkoły w Radomsku oraz nauczycielem szkoły powszechnej w Chełmie. W sierpniu 1939 r. zmobilizowany do WP.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 r., po agresji Związku Sowieckiego z 17 września dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wywieziony na podstawie listy nr 052/2 z 27 kwietnia 1940 r., został zamordowany w lesie katyńskim.

Żonaty z Weroniką Zakrzewską, syn – Tadeusz, córka – Danuta.

Jego pamięci poświęcono tablicę w katedrze polowej WP w Warszawie.

Odznaczony Medalem Niepodległości, pośmiertnie awansowany na por. (2007).

Źródła

Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, Warszawa 2000; „Monitor Polski” 1933, nr 102; Rocznik oficerski rezerw 1934.