Bojownikom niepodległości

Stefan Lipiński

(1897-po 1934)

Urodził się 22 sierpnia 1897 r. w Warszawie. Syn Pawła i Bronisławy z Sikorskich.

W latach 1907-1911 uczył się w Szkole Macierzy Szkolnej wWarszawie, potem w szkole handlowej w Łodzi, a w latch 1913-1915 kształcił się w Szkole Mechaniczno-Technicznej Hipolita Wawelberga i Stanisława Rotwanda.

W czasie I wojny światowej od stycznia 1916 r. w Legionach Polskich. Przeszedł przeszkolenie artyleryjskie w Kaiserdorfie, po czym w kwietniu przydzielono go do 2 baterii 1 part LP. Brał udział w kampanii wołyńskiej.

W następstwie kryzysu przysięgowego w Legionach od lipca 1917 r. internowany przez Niemców w Szczypiornie, skad zbiegł.

Od listopada 1918 r. w WP. Służył w 1 pap leg. W jego składzie walczył z Ukraińcami w okolicach Lwowa oraz z bolszewikami na froncie litewsko-białoruskim. W październiku 1919 r. urlopowany. W lutym 1920 r. mianowany ppor. art., został przydzielony do baterii zapasowej 1 pag. Od marca do sierpnia leczył się w szpitalu w Grudziądzu. Od września w składzie 1 baterii 1 pag brał udział w walkach z bolszewikami pod Białymstokiem, a następnie w bitwie niemeńskiej. W listopadzie skierowany do garnizonu w Nowym Targu. Od grudnia był słuchaczem kursu informacyjnego w Centrum wyszkolenia Artylerii w Krakowie.

Od marca 1921 r. w 1 baterii 1 pag. W marcu 1922 r. oddelegowany na dwumiesięczny kurs do Centralnej Szkoły Gazowej w Warszawie. Po jego ukończeniu powrócił do pułku. Zweryfikowany jako por. art. z 1 czerwca 1919 r., od czerwca 1922 r. był I oficerem 1 baterii 1 pag. W grudniu oddelegowany na miesięczny kurs pedagogiczny w Szkole Broni Chemicznej w Warszawie. Od kwietnia 1923 r. wykładowca gazoznawstwa w Oficerskim Obozie Artylerii w Toruniu. W marcu 1924 r. przeniesiony do 23 pap, od kwietnia 1925 r. dowodził 9 baterią. We wrześniu 1926 r. objął funkcję adiutanta dyonu. Od czerwca 1927 r. ponownie dowodził baterią. 1 stycznia 1928 r. awansował na kpt. art. Od lutego przez trzy miesiące przebywał na leczeniu w szpitalu. Po powrocie do zdrowia został oficerem zwiadowczym pułku. Ze względu na chorobę alkoholową w grudniu 1931 r. oddany do dyspozycji dowódcy OK nr V, po czym 31 maja 1932 r. przeniesiony w stan spoczynku.

Mieszkał w Warszawie.

Zmarł po 1934 r.

Odznaczony Krzyżem Walecznych i Medalem Niepodległości.

Informacja o przyznaniu odznaczenia
Monitor Polski nr 63/1933
Źródła

J. Giza, Sądecki garnizon i jego żołnierze w latach 1923-1926, Kraków 2019; „Monitor Polski” nr 63/1933; Rocznik oficerski 1923, 1924, 1928; Rocznik oficerski rezerw 1934.