Urodził się 16 kwietnia 1893 r. w Karbiu (obecnie część Bytomia). Syn Franciszka i Marii z Wadowskich.
W czasie I wojny światowej od 1915 r. w armii niemieckiej. Służył w kawalerii. Walczył we Francji, gdzie w październiku 1918 r. dostał się do niewoli.
W stopniu wachm. sztab. służył w Armii Polskiej we Francji i z nią w 1919 r. powrócił do kraju.
Od 21 lipca 1920 r. należał do POW Górnego Śląska. Był obwodowym I obwodu bytomskiego.
Uczestnik III powstania śląskiego (1921). W stopniu ppor. był m.in. dowódcą I baonu 4 pp wojsk powstańczych. Dowodził nim do 29 maja (?), po czym został oficerem łącznikowym do sztabu dywizji. Ranny 7 czerwca w lewą nogę, leczył się w szpitalu w Rokitnicy. Po rekonwalescencji w sądzie polowym Grupy Środkowej, potem był jego ławnikiem aż do likwidacji sądu.
W niepodległej Polsce mieszkał w Piotrkowicach i Niedobczycach (obecnie część Rybnika). Był kupcem i pracował jako hutnik.
Podczas II wojny światowej ukrywał się przed Niemcami. Aresztowany 16 stycznia 1940 r. w Pszowie, po trzech miesiącach został wykupiony przez żonę. Wysłany na roboty przymusowe do Rudzińca.
Zmarł po 1946 r.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości, w PRL otrzymał odrer Odrodzenia Polski 5 kl.
Żonaty, miał trzech synów i córkę.
W. Kempa, Suplement do dziejów Śląskich Czwartaków, www.magnapolonia.org/suplement-do-dziejow-slaskich-czwartakow/ [dostęp 17 IX 2021]; „Monitor Polski” nr 64/1937, 177/1938.