Bojownikom niepodległości

Wacław Oziębło

(1897–po 1939)

Urodził się 28 września 1897 r. w Mokrsku pow. Wieluń. Uczeń seminarium nauczycielskiego.

Podczas I wojny światowej od 26 lipca 1915 r. służył w Legionach Polskich. Przydzielony do 1. komp. I baonu 2. pp II Brygady LP w stopniu szer.; następnie przeniesiony do 3 oddziału karabinów maszynowych 4 Pułku Piechoty III Brygady LP. Ranny 23 sierpnia 1915 r. na Wołyniu. Superarbitrowany w Lublinie 1 sierpnia 1917 r., uznany za zdolnego do służby pomocniczej w charakterze pisarza

W niepodległej Polsce po 11 listopada 1918 r. służył w Wojsku Polskim. W roku 1931 w C.O.M.M. w                                                                                                                                                                                                                                        Warszawie w stopniu st. sierż. W roku 1936 w szeregach 30 pp.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. po agresji sowieckiej z 17 września przeszedł na Węgry, następnie przedostał się do Francji.

Żonaty, córka Alina (ur. 1 maja 1924).

Odznaczony Krzyżem Niepodległości i dwukrotnie Krzyżem Walecznych.

Źródła

„Monitor Polski” 1931, nr 296; VI Lista strat Legionów Polskich, Piotrków 1916; „Wiarus” 1936, nr 32.