Urodziła się 9 listopada 1895 r. w rejonie Drohobycza. Córka kowala.
Od 1 listopada 1918 r. brała udział w obronie Lwowa przeciwko Ukraińcom. Była kurierką w komendzie uzupełnień „Sokoła”-Macierzy. Następnie w stopniu sierż. w Ochotniczej Legii Kobiet. Dostała się do niewoli ukraińskiej. Przebywała w niej przez trzy miesiące, była torturowana.
Po wojnie uzyskała maturę. Pracowała jako urzędniczka.
Zmarła w maju 1927 r. w Krakowie i została pochowana na Cmentarzu Obrońców Lwowa pole XX.
Odznaczona dwukrotnie Krzyżem Walecznych, pośmiertnie otrzymała Krzyż Niepodległości.
W. Kiedrzyńska, Zarys historji wojennej O.L.K. (Ochotnicza Legja Kobiet), Warszawa 1931; „Monitor Polski” nr 255/1933; Obrona Lwowa 1-22 listopada 1918 t. 2, 3, Lwów 1936, 1939; Służba Ojczyźnie. Wspomnienia uczestniczek walk o niepodległość 1915-1918, Warszawa 1929; J. Wereszyca [D. Łomaczewska], Przewodnik po Cmentarzu Obrońców Lwowa, Warszawa 1989.