Urodził się 14 października 1891 r. w Starym Zamościu na Lubelszczyźnie. Syn Marianny Wrony.
Ukończył progimnazjum w Zamościu oraz prywatne gimnazjum w Lublinie (1910 r.), po czym studiował na Wydz. Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, jednak studiów nie ukończył. Członek Organizacji Młodzieży Narodowej. W 1914 r. był sekretarzem redakcji dziennika „Ziemia Lubelska”. W związku ze sprawowaniem tej funkcji miał proces sądowy w Siedlcach (czerwiec 1914), w wyniku którego został uniewinniony.
W czasie I wojny światowej od 5 sierpnia 1915 r. w Legionach Polskich. Służył w 1 puł LP, uzyskując w październiku 1915 r. stopień st. uł., a w kwietniu 1917 r. kpr. Ukończył oficerski kurs administracji i rachunkowości.
Po kryzysie przysięgowym w Legionach z lipca 1917 r. na rozkaz udał się do Lublina, gdzie jako sekretarz komitetu opieki nad internowanymi legionistami pomagał w ukrywaniu się żołnierzom pochodzącym z zaboru austriackiego. Aresztowany w listopadzie przez żandarmerię Polskiej Siły Zbrojnej, został osadzony w więzieniu przy ul. Dzikiej w Warszawie.
Zwoilniony z więzienia i formalnie 5 stycznia 1918 r. z Legionów. Ukończył w Lublinie kurs przygotowawczy dla urzędników państwowych.
Od 1 lipca 1918 do 31 stycznia 1919 r. pracował jako sekretarz sejmiku pow. Końskie. Od lutego 1919 do czerwca 1921 r. zastępca komisarza ludowego. po czym jako referendarz w VII st. służbowym był zastępcą starosty w Końskich.
Latem 1920 r. w WP. Po wojnie z bolszewikami w rezerwie. Zweryfikowany jako ppor. rez. kaw. z 1 czerwca 1919 r.
Przejściowo (przez miesiąc) kierował starostwem w Opatowie. W końcu lipca 1921 r. został kierownikiem starostwa w Pińczowie, a w lutym 1922 r. etatowym starostą w VI st. służbowym. 28 lipca 1928 r. mianowany (początkowo jako p.o.) wojewodą pomorskim. Zwalczany przez opozycję i mniejszość niemiecką był nim do 18 listopada 1931 r. Przeniesionuy w stan nieczynny, a 21 maja 1932 r. na emeryturę.
Członek Zw. Legionistów Polskich.
Po przeniesieniu na emeryturę gospodarował w majątku żony w Żurawnikach pow. Pińczów.
W czasie II wojny światowej w PSZ na Zachodzie.
Po wojnie zamieszkał w Wlk. Brytanii.
Zmarł 8 maja 1959 r. w Pernhors.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości i orderem Polonia Restituta 4 kl.
Żonaty (od X 1919) z Jadwigą Zofią Niezabitowską, miał z nią syna Marina (ur. 1920), a po jej śmierci (od 2 II 1926 r.) z Marią Ponińską.
Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej, Warszawa 1994; „Monitor Polski” nr 218/1931; P. Olstowski, T. Łaszkiewicz, Wzlot i upadek wojewody pomorskiego Wiktora Lamota (1928-1931). Z dziejów pomajowej elity władzy, „Zapiski historyczne” t. LXXXI/2016 zesz. 1; Rocznik oficerski 1923, 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934.