Urodziła się 17 lipca 1893 r. w Kijowie. Córka Edwarda i Michaliny z Janczewskich.
Studiowała w Kijowie. Pracowała w harcerstwie polskim na Ukrainie.
Od kwietnia 1915 r. należała tam do POW.
W ciągu trzech lat ob. Kamionkówna zajmowała się agitacją i szerzeniem propagandy niepodległościowej wśród młodzieży akademickiej i starszego społeczeństwa, oraz zbieraniem składek na P.O.W.
Przyjmowała też czynny udział w ratowaniu jeńców–legionistów, a więc ułatwiając im ucieczkę, zdobywając dla nich paszporty i ubranie, przechowując u siebie w mieszkaniu jeńców zbiegów, co za czasów carskiego regim`u było bardzo niebezpieczne.
Po rewolucji 1917 r., gdy praca P.O.W. K.N.3 uległa reorganizacji i pogłębieniu, ob. Kamionkówna zwerbowała i zorganizowała cały pluton kobiecy, oddając w ten sposób Organizacji nieocenioną usługę.
Po rozbiciu 2–go Korpusu pod Kaniowem, ob. Kamionkówna w sposób sprężysty i energiczny pokierowała akcją ratowniczą plutonu kobiecego, przyczyniając się w ten sposób do uratowania wielu legionistów.
W 1918 r. dowodziła oddziałem żeńskim Polskiej Organizacji Wojskowej w Kijowie ps. „Piotrowska”.
W niepodległej Polsce (po 11 listopada 1918) ukończyła studia, uzyskując dyplom inżyniera. Mieszkała w Wilnie.
Zmarła po 1933 r.
Odznaczona Krzyżem Niepodległości i Krzyżem Walecznych.
Zamężna (od 23 VI 1919) z Bronisławem Olechnowiczem (zob.), miała z nim dziecko.
A. Holiczenko, Żolnierze tajnego frontu. Lista imienna KN3 POW–Wschód, 1914–1921, Olsztyn 2012; „Monitor Polski” nr 235/1933; I. Ziemiański, Praca kobiet w P.O.W.–Wschód, Warszawa 1933.