(1898–1970)
Urodził się 8 czerwca 1898 r. w Przemyślu. Syn Teofila i Anny z d. Szabaga (Szabaza?). Brat Stanisławy Olearczyk–Weissowej (zob.).
Uczeń szkoły przemysłowej.
Podczas I wojny światowej w Legionach Polskich. Służył w 3 pp LP.
W niepodległej Polsce (po 11 listopada 1918) mieszkał we Lwowie.
Sportowiec, był piłkarzem (obrońcą) „Pogoni” Lwów. Czterokrotny mistrz Polski (1922, 1923, 1925, 1926). Rozegrał cztery spotkania w reprezentacji Polski. W 1929 r. trener drużyny piłkarskiej macierzystego klubu. W 1937 r. był wiceprezesem sportowym LKS „Pogoń” Lwów.
Zmarł 21 lutego 1970 r. w Cieszynie.
Odznaczony Krzyżem Niepodległości.
Źródła
„Monitor Polski” 1933, nr 131.