Bojownikom niepodległości

Władysław Ostrowski

(1893–po 1939)

Urodził się 9 czerwca 1893 r. w Warszawie. Syn Jana i Leonardy z Maciejewskich.

Ukończył gimnazjum oraz Wyższe Kursy Handlowe w tym mieście.

Po wybuchu I wojny światowej w styczniu 1915 r. wstąpił do Legionu Puławskiego, walczącego u boku Rosji.

W listopadzie 1915 r. wcielony do armii rosyjskiej, służył w niej do 1917 r.

Od czerwca 1917 r. służył w I Korpusie Polskim w Rosji. Po jego demobilizacji w maju 1918 r. powrócił do kraju.

W niepodległej Polsce od listopada 1918 r. służył w Wojsku Polskim. Służył w 26 pp i DOGen Lublin.

Zweryfikowany jako kpt. uzbr. z 1 czerwca 1919 r., był oficerem Departamentu III Artylerii i Uzbrojenia (1923, 1924). Awansowany 1 lipca 1925 r. na  mjr. uzbr., w 1928 r. służył w Inspektoracie Technicznym Uzbrojenia, a w 1932 r. w Wojskowych Zakładach Zaopatrzenia Uzbrojenia. Awansowany 1 stycznia 1935 r. na ppłk. uzbr., wiosną 1939 r. był kierownikiem Kierownictwa Zaopatrzenia Uzbrojenia (poprzednio WZZU).

Odznaczony orderem Polonia Restituta 5 kl., złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Niepodległości.

Źródła

S. Łoza, Czy wiesz kto to jest? t. 2, Warszawa 1939; „Monitor Polski” 1934, nr 6; Rocznik oficerski 1923, 1924, 1928, 1932; R. Rybka, K. Stepan, Rocznik oficerski 1939, Kraków 2006.