Bojownikom niepodległości

Bolesław Okuljar

1885–1944

Urodził się 15 listopada 1885 r. w Warszawie. Syn Józefa i Balbiny z Chmielewskich. Brat Wacława i Józefy Łukaszewskiej. Szwagier Stefana Łukaszewskiego.

W roku 1906 uzyskał eksternistycznie maturę w Gimnazjum św. Anny w Krakowie. Ukończył studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, uzyskując dyplom lekarski (1910). Specjalizował się w chorobach wewnętrznych. Od roku 1912 pracował w Powszechnej Kasie Chorych oraz był sekundariuszem Szpitala Powszechnego w Żywcu.

Należał do Związku Strzeleckiego.

Po wybuchu I wojny światowej zmobilizowany do armii austro-węgierskiej; służył w niej do 1918 r.

W niepodległej Polsce powrócił do Żywca i objął zajmowane przed wojną stanowiska. Wobec choroby żony przeniósł się do Zakopanego, gdzie był st. ordynatorem w sanatorium Czerwonego Krzyża. Po śmierci żony w lipcu 1919 r. powrócił do Żywca. Prowadził prywatną praktykę w Żywcu-Zabłociu. Powołany do służby w Wojsku Polskim, od lutego 1920 r. był lekarzem baonu zapasowego 3 psp. Po wojnie z bolszewikami, w roku 1921 przydzielony do Baonu Celnego Nr. 7. Zweryfikowany jako kpt. rez. lek. z 1 czerwca 1919 r. Mieszkał w Węgierskiej Górce. Pracował jako sekundariusz w Szpitalu Powszechnym w Żywcu oraz w Kasie Chorych.

Podczas II wojny światowej przedostał się do Rumunii, gdzie pracował w szpitalu położniczym w Bukareszcie. Później w Armii Polskiej w Związku Sowieckim. W czerwcu 1942 r. był ordynatorem oddziału wewnętrznego szpitala we Wrewskoje, następnie pracował jako lekarz przy Delegaturze Polskiej w Ałma-Acie. Ciężko chory, po kilku miesiącach leczenia podjął pracę w szpitalu w Pahlavi w Iranie. Tam prawdopodobnie zachorował na gruźlicę i leczył się w Teheranie. W roku 1943 przebywał w Tel-Awiwie. Pozostawał na długoterminowym urlopie z Armii Polskiej na Wschodzie.

Zmarł 17 stycznia 1944 r. w Gederze; został pochowany na Cmentarzu Wojskowym w Ramleh.

Żonaty z Marią Centt, miał synów Zdzisława Marię (27 XI 1911 – 1977) i Włodzimierza Władysława (5 VII 1914 – 1981). Po śmierci żony ożenił się z Zofią Cygan (1896–1963).

Odznaczony Medalem Niepodległości.

Informacja o przyznaniu odznaczenia
Monitor Polski nr 6/1934
Źródła

J.B. Gliński, Słownik biograficzny lekarzy i farmaceutów ofiar drugiej wojny światowej t. 1, Wrocław 1997; „Monitor Polski” nr 6/1934; Rocznik oficerski 1923, 1924; Rocznik oficerski rezerw 1934; Sprawozdanie Dyrektora c.k. Gimnazyum Nowodworskiego czyli św. Anny w Krakowie za rok szkolny 1906, Kraków 1906; Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie zmarłych w latach 1939–1946, Londyn 1952.